Bach: Een riant klankfeest
Alle artikelen
Tien van de weekGratis

Bach: Een riant klankfeest

Tekst: Wendy Soeteman 2 min leestijd

BACH (2 Bach) Mis in b BWV 232 Julie Roset (sopraan), Beth Taylor (mezzosopraan), Lucile Richardot (alt), Emiliano Gonzalez Toro (tenor), Christian Immler (bas), Pygmalion

BACH

(2 Bach)

Mis in b BWV 232

Julie Roset (sopraan), Beth Taylor (mezzosopraan), Lucile Richardot (alt), Emiliano Gonzalez Toro (tenor), Christian Immler (bas), Pygmalion o.l.v. Raphaël Pichon

Harmonia Mundi HMM 902754.55 • 1u47′ • 1u47’ (2 cd’s)

WAARDERING 10

Dit is ongetwijfeld een van de beste uitvoeringen van Bachs ook door de tijd onaantastbare meesterwerk. Hier stráált het, van begin tot eind, mede dankzij zij de uitzonderlijk goed geslaagde opname die geen detail onbelicht laat en waardoor ook de complexe polyfone textuur moeiteloos te volgen is. Even indrukwekkend is de homogene koorklank, de al even magnifieke vocale en instrumentale solistische bijdragen en de structurele coherentie in alle geledingen. Eveneens opvallend is de rust die van deze vertolking uitgaat, ondanks de vaak snelle tempi (Cum Sanctu Spiritu, Et resurrexit, Osanna). De scherp gerande articulatie, de feilloze accentuering, ritmische precisie en perfecte timing zorgen geen moment voor gejaagdheid. Het spanningsvolle verloop – en dat zonder enige inzinking – brengt de luisteraar echt op het spreekwoordelijke puntje van de stoel, maar ook de zo essentiële rustpunten worden niet veronachtzaamd. Het gehele solistenteam levert een ware topprestatie en voegt zich naadloos in de al even sublieme koor- en instrumentale bijdragen.

Het komt in deze uitvoering allemaal en schijnbaar moeiteloos samen: spiritualiteit, bevlogenheid en dramaturgie, echter zonder ook maar een spoortje gekunstelde theatraliteit. Pichon cum suis laten de monumentaliteit ‘gewoon’ voor zich spreken en dat alleen al maakt deze uitvoering zo bijzonder. Het toch al riante klankfeest wordt nog eens versterkt door het continuo-aandeel van niet alleen het orgel, maar ook klavecimbel en theorbe. De Parijse Cathédral Notre-Dame-du-Liban blijkt bovendien – en dit niet voor het eerst – de ideale akoestische ruimte voor werken als deze: de nagalm gaat niet ten koste van de doorzichtigheid en staat een overweldigende indruk nergens in de weg.

AART VAN DER WAL

Dit is een van de tienen uit Luister 789.

Deel dit verhaal

Ontvang Luister acht keer per jaar thuis.

Abonneren op Luister

Nieuwsbrief

Nooit meer een concert of recensie missen

Nieuws uit de klassieke muziek en de beste concerttips, regelmatig in uw inbox. U kunt zich op elk moment weer afmelden.

Aanmelden voor de nieuwsbrief