Portretfoto van columnist Harry-Imre Dijkstra
Alle artikelen
ColumnPremium · uit het magazine

Bij de Rode Egel

Tekst: Harry-Imre DijkstraLuister nr. 796 · mei 2026 2 min leestijd

Harry-Imre Dijkstra doet verslag van het paasfestival in Aix-en-Provence, waar een behoudende programmering de boventoon voert en een techno-paasmis als tip wordt geopperd.

Het is altijd een gemoedelijke familiebedoening met Pasen in de Provence. De muffe uitgaanskleding van de oudere lokale concertbezoekers bij het festival in Aix-en-Provence siert de zalen, een behoudende programmering, waarin nauwelijks een noot twintigste-eeuws te genieten valt, is standaard. Uitzondering dit jaar was de violist Pierre Fouchenneret, een begeesterd musicus die welhaast maniakaal het complete kamermuziekoeuvre van menig componist opneemt. Hij zou met zijn broer Théo een recital geven in de concertzaal van het Milhaud-conservatorium – Darius was een geboortige Aixois – maar die was om niet benoemde redenen vervangen door de volstrekt evenwaardige Romain Descharmes, ook al zo’n verfijnde kamermusicus. Het recital bood Schubert, Schumann en Bartók, volkomen natuurlijk en in steeds een andere stijl vertolkt, met een jaloersmakend gemak. Op- en aflopend kwebbelde het duo, er leek geen greintje spanning voor de twee te bestaan. Jammer, dat festivaldirecteur Renaud Capucon er niet bij zat; hij had hier best wat nuttige tips voor zijn eigen spel kunnen opdoen...

Er ging meer in tweeën deze editie van het festival: pianist Bertrand Chamayou was behoorlijk op dreef in beide pianoconcerten van Liszt, al sloeg het nergens op dat hij een Pleyelvleugel uit 1900 bespeelde, terwijl orkest Les Siècles op voor deze muziek beduidend authentieker materiaal acteerde. Ook Capucon verscheen – onvermijdelijk – en presenteerde zich als duo, met broer Gautier, in twee werken van Brahms. Het Dubbelconcert bood van meet af aan een portie cellovibrato, dat ruim voldoende was om alvast het melkschuim voor de pauzekoffie op te kloppen. Verder was het gebodene redelijk smakeloos. Na de pauze leidde de violist als dirigent behoorlijk onhandig het kamerorkest van Lausanne en sloeg gelijk het eerste deel van de Eerste Brahmsserenade bijna de soep in. De manier waarop de concertmeester zich bij het applaus na het handje van de non-maestro direct afwendde, sprak boekdelen. En voor het overige bood het festival de vaste muziekvriendjes en concerten met standaardrepertoire; daar komt geen nieuw publiek op af, zelfs de muziekstudenten bleven weg! Idee: skip de cliché-Johannes of Matthäus en verzamel de Matties voor een Techno-paasmis van de Portugese priester-dj Padre Guilherme! Bijna twee miljoen volgers op Insta heeft hij, tienduizenden uitzinnige jongeren dansten recentelijk op de Plaza de Mayo in Buenos Aires. Doen!

Deel dit verhaal

Volgend artikel

Draaitafel van Music Hall, een betaalbare platenspeler voor vinyl

Overig · Music Hall Audio, betaalbare draaitafels en vinyl

Betaalbare draaitafels in perspectief

De heropleving van vinyl is allang geen nicheverschijnsel meer. Waar het medium aanvankelijk werd gedragen door heruitgaven van het bekende label Deutsche Grammophon, heeft zich daar nu ook Decca Records bijgevoegd. Ook is er inmiddels een…

3 min leestijd

Dit verhaal komt uit Luister nr. 796 · mei 2026. Ontvang Luister acht keer per jaar thuis.

Abonneren op Luister

Nieuwsbrief

Nooit meer een concert of recensie missen

Nieuws uit de klassieke muziek en de beste concerttips, regelmatig in je inbox. Je kunt zich op elk moment weer afmelden.

Aanmelden voor de nieuwsbrief