Blog 5: Hallo muren

De meeste tijd lukt het me aardig om de thuis-tbs vanwege de *Kung Flu* lijdzaam te ondergaan, maar vandaag komen de muren op me af. Bij die uitdrukking moet ik altijd denken aan de jarenzestighit Hello Walls van Faron Young. “Hallo muren. Zeg eens, hoe was jullie dag? En hallo raam. Zo, ik zie dat jij er ook nog steeds bent.” Muren mogen dan oren hebben, makkelijke praters zijn het niet, dus bel ik een van mijn beste vrienden. Of hij zin heeft om een stuk te gaan wandelen.

01Voor mensen met een jong gezin is het feest

Het lijkt alsof we met z’n allen in een duistere versie van Groundhog Day zijn beland, de klassieke komedie waarin een nurkse weerman telkens dezelfde dag beleeft. Opstaan, ontbijten, laptoppen, lunchen, laptoppen, avondeten, laptoppen, slapen. Iedere dag hetzelfde liedje. “Hallo muren. Hoe was jullie dag?” Laptoppen wordt zo vanzelf laptobben. Toch mag ik niet klagen en prijs ik mezelf gelukkig dat ik een vaste baan heb. En kinderloos ben. Voor mensen met een jong gezin is het in deze dystopische dagen al helemaal feest.

Mijn vriend staat voor de deur. Normaal gesproken volgt dan een warme omhelzing, maar nu kunnen we elkaar niet eens de hand schudden. In plaats daarvan staan we wat ongemakkelijk naar elkaar te knikken. Op zo’n moment realiseer je je pas echt hoe bizar deze situatie is. We lopen het stadscentrum uit, ieder aan één kant van het pad. Hoewel we elkaar twee weken geleden nog hebben gezien, voelt het als een leven geleden.