Blog 6: Mantel van bovenaardse schoonheid

Gedurende deze ongekende tijden staan Gods herders in lege weiden. Net als de concertzalen zitten ook de kerken op slot. Omdat de behoefte aan zingeving door het gekroonde gevaar alleen maar groter is geworden, wonen mensen drive-indiensten en onlinemissen bij. Mooi om te zien, maar mij niet gezien. Ik ben te vierkant voor een samenzijn via het scherm. Eigenlijk doe ik precies hetzelfde als wat ik altijd al deed. In de late uren dim ik de lichten, luister naar kerkmuziek en laat me met gesloten ogen meevoeren naar de Sixtijnse Kapel in mijn bovenkamer.

Zo ook vanavond. Als die van Adam op het beroemdste plafond ter wereld, vindt mijn speurende vinger in de kast het verzamelalbum met daarop het Miserere van Allegri. Het was niet de bedoeling dat het goddelijke stuk de Sixtijnse Kapel ooit zou verlaten, maar daar dacht een Oostenrijkse puber heel anders over. Hij hoorde het, onthield het en schreef het noot voor noot uit. En raad eens? In plaats van een schop onder zijn kont kreeg Mozart een pauselijke onderscheiding.

01Thomas Tallis was een kameleon

Vanuit Rome voert de reis naar Engeland. Niet het Miserere van Allegri, maar Thomas Tallis’ magnum opus Spem in alium is de Rolls-Royce onder de gewijde koormuziek. Het is Gods manier om ons te doen geloven dat hij bestaat, een werk zo kolossaal en geniaal dat je niet kunt bevatten dat het door één iemand is gecomponeerd, in een tijd zonder computers. Toch is het zo.