Blog 8: Once upon a time in Italy

Al van jongs af aan ben ik gefascineerd door de maffia. Ik groeide op met de gangsterfilms van Martin Scorsese en Francis Ford Coppola, had een cd met Italiaanse onderwereldliederen en verslond het boek Excellente kadavers van Alexander Stille. Toen een oom van mij buitenlands correspondent in Rome was, interviewde hij Giovanni Falcone, de legendarische antimaffiarechter die in 1992 bij een bomaanslag om het leven kwam. Als hij over die ontmoeting vertelde, hing ik aan zijn lippen.

Wat zegt die fascinatie over mij? Dat ik me aangetrokken voel tot geweld? Nee, precies het tegenovergestelde. Juist omdat ik geweld verafschuw, vind ik het fascinerend om een inkijkje te krijgen in de psyche van mannen die er zo gemakkelijk toe in staat zijn. Mannen die leven tussen revolver en rozenkrans, in een verstikkende wereld van bloedbanden, erecodes en zwijgplicht.

01De Cosa nostra is ingehaald door de ‘Ndrangheta

Een paar jaar geleden reden mijn vriendin en ik over onverharde slingerwegen richting Corleone. In de jaren tachtig voerde opperbaas Totò Riina vanuit het bergdorp een schrikbewind over Sicilië. ‘Het beest’ ontzag niemand, ook vrouwen en kinderen niet. Tegenwoordig geldt Corleone als een toeristische trekpleister. In de ijssalon aan het dorpsplein stond de soundtrack van The Godfather op repeat. Maar even buiten het centrum werd de sfeer direct donkerder, alsof de dood er nog steeds door de van bloed doordrenkte straten doolde. Tijdens een rondleiding door het maffiamuseum kregen we zoveel prenten van rituele moorden, gesluierde weduwes in begrafenisstoeten, vuile slagerstronies en woeste boerenkoppen voorgeschoteld dat mijn vriendin bijkans van haar stokje ging.