Vredesmars

November 2022. Violist Vadym Makarenko verslikt zich zowat in zijn vocabulaire, tijdens een interview. Zo gretig dist hij zijn Vivaldi-verhaal op. Makarenko beschrijft hoe hij als 19-jarige met de trein naar Venetië gaat. Voor een pelgrimstocht naar het huis van de rode priester: Vivaldi. Bij het ochtendkrieken komt Makarenko aan op het station. Het huis van Vivaldi? Geen flauw idee.

Zo legt hij de kiem voor zijn album Lost in Venice. Op dit punt in het gesprek zet Makarenko al zijn azen in. Hij vertelt over kwinkelerende Venetiaanse vogels, de mensen die de straten bevolken, de stad die tot leven komt. Op de plek waar de rode priester zijn muziek ten doop hield. Makarenko kan Vivaldi’s melodieën aanraken, voor zijn gevoel. Die muziek wordt echt. Daarmee is het artikel wel zo’n beetje gevuld. Maar er zit nog een steen in mijn schoen.

Ik moet Makarenko zo nodig naar de oorlog vragen. Hij is Oekraïner. Makarenko zegt er iets over. Ik neem het niet mee in het stuk. De violist heeft zo koortsachtig gesproken over zijn liefde voor Vivaldi, Venetië, muziek. Naar mijn mening volstaat dat. Het is precies waar de december-editie van Luister om draait: hartstocht. Grensoverschrijdend en tegelijkertijd jaloersmakend, in het geval van ‘zoenkampioen’ Leonard Bernstein. Lenny, voor intimi.