“Hoe houd ik dat ding vast?”

De afgelopen jaren heeft violist Jeroen de Groot, voor wie goed kijkt en luistert, nadrukkelijk van zich laten horen. Nadat hij in 2016 de Sonatas en Partitas van Johann Sebastian Bach op indrukwekkende wijze had opgenomen (twee cd’s en een documentaire op dvd, gebundeld in een fraai boekwerk), bracht hij vanaf 2020 maar liefst vijf Pure Live-albums uit. Eentje bevat opnieuw Bachs solowerken, aangevuld met werk van Ysaÿe. Op de overige vier is De Groot te horen met pianist Bernd Brackman. Dit voorjaar volgde Semi Live I: Under the Radar. De cd dankt de aanduiding semi-live aan het feit dat de Sonate voor viool en klavier BWV 1016 van Johann Sebastian Bach geen liveopname is. Openheid vóór alles. De Vioolsonate op. 18 van Richard Strauss en het Vioolconcert van Alexander Glazoenov, in een versie voor viool en piano, zijn dat wel.

Naast de prachtige intimiteit van Bachs Derde sonate en de omfloerste romantiek van de Strauss-sonate is vooral Glazoenovs Vioolconcert uit 1904 opvallend. Het is het slotstuk en blikvanger van Under the Radar. Dat komt niet alleen doordat De Groot hier opnieuw laat horen wat een fabuleus violist hij is, maar ook door de zelden opgenomen viool-pianoversie en de bijzondere interpretatie ervan. Waar Glazoenovs concert, wanneer het al wordt uitgevoerd, vaak een uitgesproken Russisch karakter krijgt, domineren hier speelse virtuositeit en poëzie. Die benadering roept associaties op met Parijs, waar de componist van 1928 tot zijn dood in 1936 woonde.