Balanceren tussen perfectionisme en het familiegevoel

Ruim zeven jaar geleden ontmoette ik Karina Canellakis voor het eerst. Ze was net benoemd tot chef-dirigent van het Radio Filharmonisch Orkest (RFO), waarmee ze de eerste vrouwelijke orkestleider in Nederland werd, en de Amerikaanse met Grieks-Russisch bloed was internationaal een hot topic. Gewend als ze was aan vele opdringerige en impertinente vragen van journalisten had ze een muur om zich heen gebouwd waarachter het achterste van haar tong veilig verscholen lag. Het gendervraagstuk van de vrouwelijke dirigent was helemaal een no-go. ‘Ik ben daar totaal niet mee bezig’, was het even ongeïnteresseerde als ontwijkende antwoord.

Inmiddels is de immer flamboyante dirigente zeven jaar chef van het RFO, heeft ze het zo naar haar zin dat ze haar contract eerder dit jaar verlengde tot 2031, woont ze met man en kinderen in Amsterdam en loopt ze rond als Amsterdammer onder de Amsterdammers. Als ze op een mooie dag als opvallend onopvallende verschijning komt aanlopen voor ons gesprek in het Concertgebouw, begroet ze de vriendelijke suppoost van dienst als een goede vriend. Een warme omhelzing en de toezegging dat ze haar best gaat doen om op het afscheidsfeestje van de bijna gepensioneerde suppoost te komen later, zitten we ontspannen in de haar zo bekende dirigentenkamer.