Maximalisme

Na een aantal jaren rocken, waaronder de baby, ben ik terug op het oude nest. Laat me dat uitleggen. Mijn eerste hoofdredacteurschap bij Luister duurde van eind 2017 tot begin 2023. Daarna heb ik intensief over Amerikaanse rock- en rootsmuziek geschreven. Ook ben ik vader geworden. Al een halfjaar mogen mijn vriendin en ik een prachtig zoontje in slaap wiegen (rock the baby schijnt overigens ook iets met jojoën te maken te hebben, wat ik dan weer met mijn gewicht doe sinds de baby er is).

De kleine man reageert tot dusver positief op zowel de lichte als de klassieke muziek die ik draai. Zo zorgde het nieuwe album van het Bossche renaissancekoor Cappella Pratensis – waarover meer in de volgende editie – onlangs voor grote ogen. Of minimal music zijn goedkeuring kan wegdragen, durf ik niet te zeggen.

Ik moet uit de kast komen. Hier thuis staat het absoluut minimale aan minimalisme in de kast. Welgeteld één cd, en dat is Philip Glass' soundtrack voor Mishima: A Life in Four Chapters (1985), de biopic over de Japanse schrijver en nationalist die de uitdrukking 'de kop is eraf' iets te letterlijk nam. Ik begin hierover omdat deze eerste editie onder mijn tweede hoofdredacteurschap – de kop is eraf – een achtergrondverhaal over minimal music bevat. Directe aanleiding daarvoor zijn de jubilea van twee pioniers van de stroming. Steve Reich is begin deze maand negentig geworden, de eerdergenoemde Philip Glass bereikt die leeftijd in januari.

Terug op het oude nest, met frisse moed en een frisse blik. Luister is natuurlijk allereerst het gerenommeerde magazine dat voor je ligt, maar we gaan ons ook meer en meer online profileren. Het scherm biedt mogelijkheden die het papier niet biedt. Op het moment van schrijven krijgen onze website en socialemediakanalen een kwaliteitsinjectie. Alles om ervoor te zorgen dat Luister, al bijna 75 jaar dé gids voor klassieke muziek, weer een hele tijd meean.

Noem dat maar maximalisme.