Halévy

La Juive

Ambur Braid (Rachel), John Osborn (Éléazar), Gerard Schneider (Léopold), Monika Buczkowska-Ward (Eudoxie), Simon Lim (Cardinal Brogni), Chor der Oper Frankfurt, Frankfurter Opern- und Museumsorchester o.l.v. Henrik Nánási

Tegenwoordig weer een hippe Grand Opéra, draait deze operahit uit 1835 rondom religieuze intolerantie in de vijftiende eeuw waarin jodinnen als Rachel nog geen christelijke minnaars mochten hebben (prins Léopold). Spoiler alert: daarvoor werd je samen met je vader (Éléazar) in een pot kokende olie gegooid. Rachel werd gecreëerd door Cornélie Falcon, die de hyperdramatische nieuwe stemsoort tussen mezzo en sopraan definieerde. De Frankfurter Oper is inmiddels gespecialiseerd in het opvoeren van buiten-categorie repertoire in sterke bezettingen. De toevoeging 'Museum Orchester' spreekt tot de verbeelding. La Juive begint met het orkest en daar heerst dirigent Henrik Nánási. Al wordt er op klompen over het podium gelopen, hij is niet van zijn stuk te brengen en creëert een muzikaal visioen van begin tot dik drie uur later. La Juive is een van de meest onderschatte opera's uit de negentiende eeuw. Een koorscène als 'Ô Dieu, Dieu de nos Pères' met Rachel en Éléazar is de blauwdruk voor héél Gounods Roméo (Gounod was een directe leerling van Halévy). Ambur Braid is een vocaal gewelddadige Rachel, die de naam van Falcon eer aandoet. John Osborn, begonnen als een specialist in Léopold, zingt sinds een paar jaar Éléazar met de vocale autoriteit en de leeftijd die deze vaderrol nodig heeft, maar nog steeds met een gouden gloed. Zijn aria 'Rachel, quand du Seigneur' culmineert aan het slot in een ongelofelijke explosie van vocale vertwijfeling (in de goede zin des woorden). Braid liet met 'Il va venir' een lamp in mijn huis springen. Zo neemt een en ander gaandeweg indrukwekkende properties aan. Gerard Schneider is uitstekend, het koor gedifferentieerd, de ensembles zijn thrillers. Dit is live! Beter gaat het niet worden – we have a winner!

René Seghers