Sergej Prokofjev

Prokofjev: Symphony No. 7

London Symphony Orchestra

Met zijn integrale opname van Prokofjevs symfonieën, heeft Gianandrea Noseda een overtuigende moderne cyclus aan de discografie toegevoegd. De Zevende, waarmee de reeks wordt afgesloten, vormt een passende bekroning. Waar eerdere stukken vooral uitblinken in dramatische kracht en ritmische scherpte, toont Noseda hier een andere kwaliteit: het vermogen om achter des meesters ogenschijnlijk eenvoudige muzikale taal de melancholie en berusting aan het einde van een leven hoorbaar te maken. De Zevende uit 1952 (een jaar voor zijn dood), een werk van afscheid, mist wellicht de ironische felheid en monumentale kracht van de Vijfde en Zesde, maar daarvoor in de plaats komt een ontroerende eenvoud die des te dieper peilt. Noseda en de zijnen begrijpen die dubbele bodem uitstekend. Zijn interpretatie ademt rust en natuurlijke vanzelfsprekendheid, waardoor de melancholie als het ware tussen de noten ontstaat. Het openingsdeel ontvouwt zich met een fraaie boog, terwijl de karakteristieke Prokofjevkleuren helder en transparant worden belicht. In het langzame derde deel bereikt Noseda misschien wel het emotionele hoogtepunt van de uitvoering: de muziek krijgt alle ruimte om te ademen. De finale behoudt zijn jeugdige lichtheid, maar verliest nergens het besef dat achter de glimlach een zweem van afscheid schuilgaat. De opnamekwaliteit is prima: ruimtelijk en met een natuurlijke orkestbalans.

Emile Stoffels