Zussen Natascia en Raffaella Gazzana van het Duo Gazzana
Alle artikelen
InterviewPremium · uit het magazine

“Zonder muziek kunnen we niet leven”

Tekst: Paul JanssenLuister nr. 798 · september 2026 2 min leestijd

Ze opereren schijnbaar in de luwte van de grootste namen op het gebied van het viool-pianorepertoire, maar de zussen Natascia en Raffaella Gazzana spreken al jaren een stevig woordje mee. Het Duo Gazzana heeft ook in Nederland een trouwe schare liefhebbers en kan bogen op een verfijnde discografie bij ECM New Series. Dit voorjaar verscheen hun vijfde album met werk van Prokofjev, Pärt en Schnittke. “Allemaal componisten die onder grote druk toch fantastische muziek wisten te schrijven”, zegt Raffaella Gazzana. “Zo onderstrepen ze de universaliteit van de muzikale taal.”

“Zonder muziek kunnen we niet leven”

Het gerenommeerde Gramophone loofde de ‘ware interpretatieve kracht van het duo’ en sprak terecht van een ‘opvallend huiveringwekkende opening van Prokofjevs Eerste sonate’. En het Belgische Stretto.be noemde het jongste album van het Italiaanse duo met de Eerste sonate voor viool en piano en de Five Mélodies (hier op. 35a, maar doorgaans aangeduid als op. 35bis) van Sergei Prokofjev, Arvo Pärts Spiegel im Spiegel en Alfred Schnittkes Gratulationsrondo simpelweg ‘subliem’. Hoewel de naam van het zussenduo niet op ieders lippen ligt, maken Natascia en Raffaella Gazzana al sinds 2011 om de drie à vier jaar een album voor ECM New Series van Manfred Eicher. Het zijn opnamen die stuk voor stuk goed ontvangen zijn en die de Italiaanse zussen wereldwijd een bescheiden maar trouwe schare fans heeft opgeleverd.

“We hebben nog vele plannen en ideeën en zijn nog lang niet klaar”, zegt pianiste Raffaella vrolijk. Ondanks een hoorbare verkoudheid die haar stem heeft aangetast, is haar enthousiasme nog altijd zeer manifest en is ze blij dat ze dit stuk van haar leven nog altijd met haar tweeëneenhalf jaar jongere zus kan delen. “We hebben samen dezelfde soort opvoeding gehad, hebben lang samen geleefd, dus we kennen elkaar door en door”, verklaart ze het naadloze samenspel dat ook op de jongste cd direct opvalt. “Onze ouders zijn geen musici, maar grote liefhebbers van klassieke muziek. Van jongs af aan hoorden we niet anders. Daarbij werden we gestimuleerd om een instrument te bespelen. Toen ik, omdat ik helemaal weg was van het spel van Vladimir Horowitz, voor de piano koos en Natascia later de viool oppakte, was het heel natuurlijk om ook samen te spelen.”

Deel dit verhaal

Volgend artikel

Joe Hisaishi en het Koninklijk Concertgebouworkest

Achtergrond · Joe Hisaishi en het Koninklijk Concertgebouworkest

Het vermogen de emotie van het moment vast te leggen

Op 2 en 4 oktober leidt Joe Hisaishi het Koninklijk Concertgebouworkest tijdens twee grootse concerten in de Amsterdamse Ziggo Dome in een programma met zijn eigen werk. Velen, en niet per se klassiekemuziekliefhebbers, kennen de Japanse…

9 min leestijd

Dit verhaal komt uit Luister nr. 798 · september 2026. Ontvang Luister acht keer per jaar thuis.

Abonneren op Luister

Nieuwsbrief

Nooit meer een concert of recensie missen

Nieuws uit de klassieke muziek en de beste concerttips, regelmatig in je inbox. Je kunt zich op elk moment weer afmelden.

Aanmelden voor de nieuwsbrief