Samuel Barber

Barber: Vanessa

Nicole Heaston, J'Nai Bridges, Matthew Polenzani, Susan Graham, Thomas Hampson, National Symphony Orchestra

Mag je Barbers Vanessa een modern werk noemen? Ja en nee. Natuurlijk is het modernistisch, maar het is vooral Elektra x Puccini x Ravel x Turn of the Screw x Bernard Hermann en daarmee ook nog filmmuziek. Stemmig. Toegankelijk. Effectief. Dan het verhaal. Een dame, Vanessa, die neuzelt over een geliefde van twintig jaar eerder. Gelukkig is de muziek zo pakkend dat je de tekst niet nodig hebt. Interessant is dat de uitvoeringsgeschiedenis vanaf de legendarische wereldpremière in 1958 onder Dimitri Mitropoulos in opnames voorhanden is. Laat duidelijk zijn: in 1958 kon niemand wat Gianandrea Noseda vandaag de dag concertant kan. Nicole Heaston haalt er véél meer uit dan de vibratorijke Eleanor Steber in 1958. Sympathiek hoe zangbeest Thomas Hampson zich over de oude dokter ontfermt. Noseda’s directie én de akoestiek klinken als een Ferrari. Agressief is hij in alles beter dan de romantiserende Mitropoulos. Noseda maakt dat je uiteindelijk toch respect voor Barber krijgt. Ja, hij is een epigoon. Een eclecticus-fantasticus. Er zit geen vernieuwende noot in. Maar het is wel een prachtige collage. Anderzijds, Mitropoulos, da’s toch een beetje of je de wereldpremière van Tosca hebt. Ik ga ze naast elkaar bewaren. Nicole Heaston (Vanessa), J’Nai Bridges (Erika), Matthew Polenzani (Anatol), Susan Graham (the Old Baroness), Thomas Hampson (the Old Doctor), National Symphony Orchestra o.l.v. Gianandrea Noseda, National Symphony Orchestra NSO0023 • 1u57’

René Seghers