Alban Berg, Franz Schubert
Berg, Schubert: Pianosonates
Fazil Say
De nieuwe opname van meesterpianist Fazil Say roept twee verschillende soorten verbondenheid van hem met de muzikale materie: De Pianosonate van Alban Berg lijkt een persoonlijk pleidooi, een ongekend diepgevoeld verhaal dat met zoveel schakeringen - en bijpassende vocale expressie van de speler... - welhaast als een laatromantische compositie door Say uitgevoerd wordt, dat deze bij herhaalde beluistering ongemeen blijft fascineren. Grote klanken, luid maar nooit percussief, verdwijnen als vanzelf in kleine akkoordwolken, waaruit weer de volgende opbolling loskomt. Maar nergens stokt het, Say creëert één lange muzikale ademtocht. Hoe robuust, wat ongepolijst en zeker niet vanuit vocaliteit gedacht brengt Say dan Schuberts laatste pianosonate. Hier lijkt zijn verbinding tot het stuk meer te ontspruiten uit zijn opvatting over de klassieke Weense School, zonder romantische ondertoon, gedacht als puur instrumentaal werk van grote proportie. In de eerste twee delen werkt dat zeker, hoewel een kenner van het werk het beweeglijke spel misschien als haastig en ongeduldig ervaart en de dynamische contrasten als extreem. De tempokeuzes van deel twee en het contrasterende middendeel ervan zijn het magische onderdeel van Says opvatting. Het Scherzo heeft weinig sprankeling en voelt wat zwaar op de hand en ook de Finale mist geheimzinnigheid. Voor deze sonate lijkt Say publiek nodig te hebben.
Credits
- Label
- Warner Classics, 5419769748
Harry-Imre Dijkstra
