Georg Friedrich Händel

Händel: Inexorable Amour

Marie Lys (sopraan), Orchestre de l'Opéra Royal

Il delirio amoroso, Sans y penser, Un'alma innamorata, Crudel tiranno amor. Marie Lys (sopraan), Orchestre de l'Opéra Royal o.l.v. Gaétan Jarry. Château de Versailles Spectacles CVS168 • 1u13’ De Romeins-Italiaanse dramatische cantates van Händel uit zijn Italiaanse jaren tussen 1707 en 1710 kenmerken zich door experimenteerdrift. Händel probeert hier na de Gänsemarktperiode alle formules van de grote roerganger van die dagen, Alessandro Scarlatti, uit en voegt vocale strapatsen in die in geen enkele van zijn veel strenger opgezette opera's voorkomen. De coloratuurcapriolen en de over bijna een halve minuut uitgesponnen noten in Un pensiero voli in ciel zijn maar een paar voorbeelden. De cantates zijn à la Scarlatti orkestraal opgezet. Dat wil zeggen, aria's volgen het concertato, ongeacht de tekst. Noten omspinnen en volgen lijnen vanuit het orkest. Van individuele zanglijnen vanuit tekstexpressie is buiten de recitatieven geen sprake. Een lamento als Per le lascial la luce volgt gewoon de cello en spiegelt de emotie tot voorbij het kookpunt. Het zijn variaties op sjablonen. Niet toevallig veroverde in deze periode de nummeropera het continent. Dat de cantates toch enorm dramatisch werken, is het wonder van Händel. Wat Scarlatti al tot grote hoogte voerde, ademde Händel uit in de overtreffende trap. Dat het hier zo volkomen overtuigt komt door de fantastische uitvoering. Wat sopraan Marie Lys en Orchestre de l'Opéra Royal hier op de mat leggen is zo intens, expressief en verschrikkelijk mooi dat het bijna niet te bevatten is. Genoemde samensmelten van orkest en zang in een volmaakt duet, dat is wat hier wordt bereikt. Händel zou trots op Lys en dirigent Gaétan Jarry zijn geweest.

René Seghers