Alkan, Brahms, Ishiyanagi, Massenet, Moessorgski, Beach, Cowell
Hydropath
Işıl Bengi
Waterpad, waterkuur? Met de titel van Işıl Bengi’s cd kunnen we alle kanten op. Dat doet de muziek ook, of ze nu van zeer bekende, gewoon bekende of onbekende componisten is - zoals de soms wat Bartókiaans klinkende Beş Damla van de Turk Ulvi Cemal Erkin. Verrassende vondsten zijn een prelude van Julian, de zoon van Alexander Skriabin en een kort, gevoelig Une Larme van Moessorgski. Dat is overigens zijn laatste compositie, wat weer een extra lading geeft. En wat zoeken de Drei Intermezzi van Brahms hier? Hij schreef ze in kuuroord Bad Ischl. Işıl Bengi kan zo te horen alles, negentiende- en twintigste-eeuws werk speelt ze met dezelfde overtuiging en inzicht: zowel in fluisterende ijle melodietjes als daverende sonore uitbarstingen. Soms klinkt de gekozen Steinway in de hoogste een beetje blikkerig, maar in de midden- en lage regionen heeft de klank een rulle warmte. Om nu te zeggen dat alle muziek even geweldig is, gaat te ver, maar in de goed gekozen overgangen van het ene naar het andere stuk lijkt het bijna wel zo. Als Bengi na Moessorgski en Amy Beach eindigt met Cowells The Tides of Mananaun krijgen we niet de clusters waarmee hij bekend is geworden, hij klinkt als een stoere Alkan.
Credits
- Label
- Insolite, INS03
Paul Herruer
