Gustav Mahler
Mahler: Symfonie nr. 7
Tonhalle Orchester Zürich
De Zevende schijnt de minst gespeelde van Mahlers symfonieën te zijn, het statistisch bewijs is geleverd. Maar hoezo? Te veel heftige climaxen? Te weinig aansprekend? Geen populaire thema's? Geen literaire aanknopingspunten misschien? Ikzelf vind de Zevende symfonie een van de boeiendste. Luister naar het unieke, vooruitstrevende openingsdeel, de toegang tot de moderne muziek. Of neem het schimmige centrale scherzo, omlijst door twee sfeervolle Nachtmusiken. Zelfs met de verondersteld banale finale, ooit voor mij een dingetje, heb ik me allang verzoend. Er zijn overtuigende opnamen genoeg en die van Paavo Järvi met het Tonhalle-orkest hoort daar zeker bij. Ze zijn bezig met de ‘zoveelste complete Mahler’; hun mooie Eerste kwam voor mij nét even wat te kort. Dat is nu niet het geval, want de Est Järvi en zijn Zwitsers hebben onmiskenbaar affiniteit met dit door en door Boheemse idioom van de Zevende met zijn oorsprong in de Oost-Europese volksmuziek. Bovendien moffelt hij Mahlers gedurfde, bewust uitdagende overgangen in de hoekdelen niet weg. De contrastrijke, lyrische passages krijgen even boeiend en subtiel vorm, tussen alle climaxen door. Waarom dan geen Luister-10? Omdat Iván Fischer en het Boedapest Festival Orkest toch nog niet overtroffen zijn.
Credits
- Label
- Alpha Classics, ALPHA1206
Gerard Scheltens
