Recensie BLOCH, DALLAPICCOLA, LIGETI – Suites voor cello solo nrs. 1-3; Ciaccona, Intermezzo e Adagio; Sonate voor cello solo

BLOCH, DALLAPICCOLA, LIGETI Suites voor cello solo nrs. 1-3; Ciaccona, Intermezzo e Adagio; Sonate voor cello solo Natalie Clein (cello) Hyperion CDA68155 • DDD-64’ **Waardering: 9** Luister 723 – April 2017 Het meest opmerkelijke van de Suites van Bloch is dat het enkele van de weinige moderne stukken voor cello solo zijn waarin Bach niet mee componeert. We horen vooral sporen van Joodse en andere volksmuziek. Bachs eenstemmige lijn die een complex polyfoon weefsel over meerdere octaven moet suggereren, is daarentegen een duidelijke leidraad voor Dallapiccola en vooral Ligeti. Tegelijk is Ligeti van deze drie componisten de meest persoonlijke die inspiratiebronnen gelukkig niet wil imiteren. Zijn vormen beklijven het beste terwijl ze het meest onberekenbaar zijn. Bij Dallapiccola hoort men enigszins de verwantschap met zijn andere composities, maar knaagt ook de notie dat dit niet een van zijn sterkste werken is. Dat men niettemin geanimeerd de cd uitzit, komt door de celliste. Ze maakt de mindere stukken beter dan ze zijn, plaatst de muziek op de voorgrond en behandelt nieuwe muziek als vertrouwde muziek. Emanuel Overbeeke Wilt u meer recensies lezen, dus óók de recensies van albums die het afgelopen halfjaar verschenen? Sluit dan [hier een abonnement af](/abonneren) en krijg automatisch toegang tot honderden andere recensies én voorgaande edities van Luister.