Heggie

Recensie HEGGIE – It’s a Wonderful Life

William Burden (George Bailey), Talise Trevigne (Clara), Andrea Carroll (Mary Hatch) e.a., koor en orkest van de Houston Grand Opera o.l.v. Patrick Summers

HEGGIE It’s a Wonderful Life William Burden (George Bailey), Talise Trevigne (Clara), Andrea Carroll (Mary Hatch) e.a., koor en orkest van de Houston Grand Opera o.l.v. Patrick Summers Pentatone PTC 5186 631 • SACD-126’ **Waardering: 7** It’s a Wonderful Life is een opera in twee bedrijven van de Amerikaanse componist Jake Heggie, in Europa misschien het best bekend om zijn Dead Man Walking. It’s a Wonderful Life is gebaseerd op de gelijknamige film van Frank Capra en op The Greatest Gift van Philip Van Doren Stern. Daaruit distilleerde Gene Scheer een libretto dat het verhaal vertelt van George Bailey in Bedford Falls, New York tussen 1916 en 1945. Op het punt zelfmoord te plegen omdat alles hem tegenzit wordt hij gered door zijn beschermengel Clara die hem doet inzien dat het leven de moeite waard is en je nooit moet wanhopen als je vrienden hebt. De opera wordt dan ook afgerond met het bekende Auld Long Syne. Qua structuur doet Heggie’s werk soms eerder aan een musical dan aan een opera denken, met gesproken en gezongen delen en snel wisselende tonelen. Het is een typisch Amerikaans verhaal waarin zelfs de toespraak van president Roosevelt in december 1941 niet ontbreekt. En aangezien George begeleid wordt door Clara, zijn er ook een aantal hemelse scènes en tussenkomsten van engelen! Het is een live-opname vanuit de Houston Grand Opera, dus met echte theateratmosfeer (reactie van het publiek en scènegeluiden incluis). Dirigent Patrick Summers leidt cast, koor en orkest van de Houston Grand Opera met elan. Tenor William Burden overtuigt als de goed menende en gekwelde George. Sopraan Talise Trevigne geeft Clara karakter en gevoel met een homogene, nuancerende stem en Andrea Caroll straalt als Georges vrouw Mary veel menselijkheid en warmte uit met een expressieve sopraan en Rod Gilfry geeft de valse Mr. Potter het nodige venijn. Erna Metdepenninghen