Recensie MOZART – Posthoornserenade, Eine kleine Nachtmusik

MOZART Posthoornserenade, Eine kleine Nachtmusik Die Kölner Akademie o.l.v. Michael Alexander Willens BIS-2244 • SACD Surround-74’ **Waardering: 8** Luister 724 – Mei/Juni 2017 Het eerste wat opvalt bij beluistering van de langzame inleiding van Mozarts Posthoornserenade in de vertolking van het op authentieke leest geschoeide Die Kölner Akademie is de weldadige klank. Trompet en pauk voegen daar, met hun pittige aanzet, de juiste hoeveelheid kruidigheid aan toe. In de snelle, sprankelende voortzetting garandeert hun dynamisch raffinement een bekoorlijke dosis transparantie en lichtvoetigheid. Maar wat ook opvalt is de welhaast van expressie gespeende presentatie van het tweede thema in de violen: de dogmatiek van het non-vibratospel lijkt hier teveel te zijn doorgeschoten. Ook de (licht-detonerende) hobo-solo’s klinken, waarschijnlijk onder invloed van het primitieve instrumentarium, nogal karakterloos. Toch zijn, in het vervolg van het stuk, de vloeiende tempi, doordachte frasering, subtiele afwerking en, bovenal, de eenheid van gedachte, doorslaggevend. In Eine kleine Nachtmusik – voor strijkers alleen – zijn fijne dynamische nuances aangebracht in de melodie én het raderwerk. De Romanze daaruit is met zijn strakke tempo ontdaan van overdreven pathos. Het resultaat oogt aantrekkelijk licht en fijnzinnig kwetsbaar. Maurice Wiche Wilt u meer recensies lezen, dus óók de recensies van albums die het afgelopen halfjaar verschenen? Sluit dan [hier een abonnement af](/abonneren) en krijg automatisch toegang tot honderden andere recensies én voorgaande edities van Luister.