Recensie SCHUMANN, SCHUBERT – Schumann: Davidsbündlertänze; Schubert: Pianosonate in Bes, D 960

SCHUMANN, SCHUBERT Schumann: Davidsbündlertänze; Schubert: Pianosonate in Bes, D 960 Adam Laloum (piano) Mirare 299 • DDD-79’ **Waardering: 8** Luister 722 – Maart 2017 Een schilder is Schumann in de Davidsbündlertänze, een schilder van stillevens, van rustieke plaatjes, van kleine taferelen met gewone mensen. Juist het niet bijzondere maakt deze opname aantrekkelijk. In alle eenvoud schetst pianist Adam Laloum (Toulouse, 1987) deze in Schumanns eerste huwelijksjaar geschreven korte werken. Het zijn mijmeringen, ‘zoals deze muziek is, zo ben ik’ schreef de componist in 1838 in vergelijkbare bewoordingen aan zijn vrouw Clara. De Sonate in Bes, D 960, Schuberts laatste, heeft dezelfde sfeer als de dansen. Ook Schubert hield het klein en keert na enige expansie steeds weer terug tot pianistische verstilling. Laloum bespeelt een vleugel met een vrij donkere, compacte klank. Het merk wordt helaas niet genoemd, maar het instrument klinkt als een late fortepiano, wat het vermoedelijk niet is. Laloum deelt de muziek onopgesmukt mee. Hij speelt ingekeerd, lijkt vooral voor zichzelf te spelen. Je krijgt als luisteraar het gevoel dat je buiten de kamer in de buurt van de open deur mag meegenieten van een plezierig uur dat de zich onbespied wanende pianist zichzelf gunt. Muziek voor een avond met een boek en een gedimde schemerlamp. Marjolijn Sengers Wilt u meer recensies lezen, dus óók de recensies van albums die het afgelopen halfjaar verschenen? Sluit dan [hier een abonnement af](/abonneren) en krijg automatisch toegang tot honderden andere recensies én voorgaande edities van Luister.