Erik Satie
Satie: La route blanche
Claire Chevallier (piano), Claron McFadden (sopraan)
‘Musique d’ameublement’ noemde Erik Satie zelf zijn pianostukken. Muziek als behang bij het gesprek met niet meer dan achteloze aandacht voor wat er op de piano gebeurt. Met zijn onpretentieuze, schijnbaar eenvoudige componeertrant legde hij onwetend de basis voor de huidige trend van ontspannende sfeermuziek die misleidend ‘neoklassiek’ genoemd wordt. Menig landschappelijk filmbeeld wordt voorzien van Saties illustratieve klanken. Maar vergeet niet hoe bijzonder deze muziek altijd al was en nog steeds is. Claire Chevallier brengt, net als ooit Reinbert de Leeuw, dat besef terug met een genereuze keuze uit niet de allerbekendste stukken, met opbeurende titels als Les trois valses distinguées du précieux dégouté, Prélude en tapisserie en Préludes flasques (pour un chien). Dit alles voorzien van een literaire context door Caroline Lamarche in een fictionele correspondentie tussen de (niet-fictieve) schilderes Marthe Donas en Erik Satie. Chevalliers spel op een Érard uit 1920 en een Steinway uit 1864 is rustig, zorgvuldig en onopgesmukt en dringt zich niet op bij deze musique d’ameublement. Toch veerde ik op uit de zithoek bij de drie gezongen tracks Je te veux, La Diva de l’empire en Alons-y Cochotte, want de vocale virtuositeit van Claron McFadden, charmant, ironisch, schalks, is onweerstaanbaar als immer.
Credits
- Label
- Passacaille, PAS1166
Gerard Scheltens
