Franz Schubert
Schubert: Octet in F D 805
Scharoun Ensemble Berlin
In de tijd dat Schubert zijn Octet componeerde op verzoek van een klarinetspelende graaf schreef hij aan een vriend over zijn niet te genezen ziekte (syfilis), maar wie dat in zijn muziek wil horen moet naar een ander stuk uit die tijd: het strijkkwartet Der Tod und das Mädchen. Weliswaar begint het Octet met een langzame inleiding met een waardige spanning, maar daarna overheerst toch een vrij lichte toets en we moeten niet vergeten dat het stuk zijn toonsoort F deelt met Beethovens Pastorale en zijn vorm met diens Septet. Onder de oppervlakte gebeurt wel het een ander maar het Octet blijft in de eerste plaats diverterend, gevoelig en rijk aan melodie. Schubert zocht zijn weg naar de grote symfonie, schreef hij in dezelfde brief en dat is zowel in het eerste als laatste deel duidelijk te horen. Het Scharoun Ensemble – vernoemd naar de architect van de zaal van de Berliner Philharmoniker – weten van de schaduwkanten van het stuk, maar het divertissement voert de boventoon. Alleen klinkt het na geïnspireerde momenten soms alsof de concentratie wegzakt er alleen maar goed op routine gemusiceerd wordt. De finale klinkt trouwens ronduit te breed symfonisch, alsof Schuberts zijn weg daarheen al gelopen was.
Credits
- Label
- Pentatone Classics, PTC5187520
Paul Herruer
