De ontmoeting met Otto Vowinkel eindigde met een bosje cd’s van Esther Steenbergen dat ik in mijn handen gedrukt kreeg. Een drietal wat oudere albums, uitgebracht op het label Et’cetera en een iets recenter minialbum met de Sakura-variaties van Yuquijro Yocoh en Bellefleur van Pieter van der Staak. De albums, allemaal nog verkrijgbaar via de website van Esther Steenbergen, laten in volle glorie de onconventionele gitarist horen die Esther Steenbergen is. Een dubbelalbum met Die schöne Müllerin en de Arpeggione Sonate van Schubert met bariton Maarten Koningsberger en Olga Franssen op gitaar en kwintbasgitaar, en twee albums met haar eigen gezelschap waarop originele werken, volksmuziek en bewerkte standaards uit het repertoire voor gitaar solo een prikkelende uitvoering krijgen met gitaar, bas en percussie. Haar schijnbaar meest conventionele en misschien wel mooiste album is alleen nog als digitale download verkrijgbaar: Bachs eerste drie cellosuites gespeeld op een kwintbasgitaar, een gitaar die groter is dan de oorspronkelijke klassieke gitaar en zoals de naam zegt een kwint lager klinkt. Bach en de gitaar op ultieme wijze verenigd.
Eigenzinnige tempokeuzes
Doordat de gitaar een kwint lager klinkt is het mogelijk de cellosuites nagenoeg in de oorspronkelijke toonhoogte en vorm naar de gitaar te vertalen. En dat is precies wat Esther Steenbergen doet. Die briljante cellosuites klinken als de cellosuites, maar dan doorspekt met alles wat het gitaargeluid zo aantrekkelijk maakt. Voeg daarbij de ook hier weer zeer menselijke, sensuele en in alles meeslepende vertolking van de gitariste gecombineerd met bij vlagen heerlijk eigenzinnige tempokeuzes en er ligt een tijdloos album dat nog niets aan actualiteit verloren heeft. Een plaat die ook digitaal en online alle aandacht verdient.
Bach – Suites for Violoncello
Esther Steenbergen (kwintbasgitaar)
SINO Producties SINO 01-2
