De Fuga uit Bach’s Tweede Solosonate in a klein (BWV 1003) is één van de meest indrukwekkende voorbeelden van Bach’s vermogen om meerstemmigheid op een enkel instrument te laten klinken. Wanneer Sanne Zwikker deze fuga speelt, ontstaat er een zeldzame combinatie van technische beheersing en muzikaliteit. Wat op papier bijna onmogelijk lijkt—drie tot vier stemmen tegelijk laten spreken op één viool—komt in haar interpretatie tot leven met een opvallende transparantie.
De fuga opent met een krachtig thema dat steeds terugkeert in verschillende stemmen. Sanne articuleert deze inzetten met een scherp gevoel voor structuur: elke stem krijgt een eigen contour, waardoor de luisteraar de polyfonie niet alleen hoort, maar bijna kan volgen alsof het een ensemble betreft. Haar boogvoering ondersteunt dit effect; ze balanceert de akkoorden zo dat de melodische lijn nooit verdrinkt in de harmonische massa.
In de lange doorwerking, waar Bach de stemmen in complexe imitaties door elkaar weeft, houdt Sanne de spanning vast door subtiele dynamische schakeringen en een helder ritmisch fundament. De polyfonie wordt zo geen abstract contrapuntisch experiment, maar een levend gesprek tussen stemmen—een dialoog die zij met opmerkelijke muzikaliteit vormgeeft.
Haar uitvoering toont hoe de fuga, ondanks zijn technische eisen, vooral een architectonisch meesterwerk is. Door de polyfonie met zoveel precisie en expressie te laten spreken, onthult Sanne Zwikker de diepte en grandeur van Bach’s muzikale taal.
Bekijk hier Sanne Zwikkers uitvoering van Bach’s Tweede Solosonate in a klein (BWV 1003).