‘Gekruisigd als charlatan, bewierookt als de Messias van de nieuwe muziek. Componist/pianist Joep Beving is in tien jaar tijd uitgegroeid tot een fenomeen waar niemand meer omheen kan. Vorig jaar stond de teller op anderhalf miljard streams op de diverse platforms. Voor zijn discipelen hét bewijs van zijn muzikale goddelijkheid. De Klassieke Inquisitie, belast met het opsporen van, het onderzoek naar en het straffen van componisten die er een ander geloof op na houden, denkt daar heel anders over.’ Zo begint het coverartikel van de nieuwe editie van Luister die op 6 maart verschijnt. In het artikel zoekt Ruud Meijer naar het geheim achter het succes van joep beving en naar de waarde van diens muziek. Zo zegt Beving over de vele kritiek die hij kreeg: “Ik werd wel gedwongen om mij daar, uit zelfbescherming, bewust een relatie toe aan te meten – en dat is goed gelukt. En eigenlijk is dat van meet af aan wel goed gelukt, omdat ik oprecht nooit de pretentie heb gehad of de paden heb bewandeld waardoor ik tot het academische zou behoren. Dat is nooit een mogelijkheid geweest en was ook niet de reden waarom ik weer muziek ben gaan maken. De eerste paar keren dat het journaille heeft geprobeerd om mijn carrière met een paar mokerslagen te beëindigen, had ik zoiets van: jullie hebben niet eens gevraagd waaróm deze muziek er is.”
Tweede kans
Beving begon in de hoek van de jazz, maar vond uiteindelijk dat alles wat hij speelde hetzelfde klonk. “Ik ben vervolgens in de reclame beland en heb bijna vijftien jaar geen muziek meer gemaakt. Dat was niet zo verstandig. Ik probeerde mezelf op de een of andere manier voor de gek te houden. Dat het leven nu eenmaal zo is. Je ratio vertelt je dat je dat moet doen om je relatie te behouden, om een huis te kunnen kopen, een gezin te kunnen stichten – en dat doe je dan ook maar. Maar godzijdank kreeg ik een tweede kans. En dat was pas na een behoorlijke burn-out.”
De rest is zoals dat heet geschiedenis. Lees het complete artikel in de nieuwe editie van Luister die 6 maart verschijnt.
