Filmcomponist Ella van der Woude heeft inmiddels twee Gouden Kalveren achter haar naam staan voor de filmscores van Moloch en Alpha. Binnenkort is haar muziek te bewonderen bij de Duits-Nederlandse rolprent Donkey Days,, een donkerkomische familietragedie van regisseur Rosanne Pel die in april nog de slotfilm was van het New Directors/New Films-festival in New York en de vanaf 7 mei in de Nederlandse filmtheaters te zien is. “Het is een supereclectische score geworden”, aldus de componiste.
Gouden Kalveren
In de filmwereld is Ella van der Woude al lang geen onbekende meer. De Zwitsers-Nederlandse componiste, die pas op haar achttiende naar Nederland kwam, mag zich een internationaal gewild filmcomponiste noemen. Of het komt door de twee Gouden Kalveren, door haar bijdrage aan Instinct, het veelgeprezen regiedebuut van Halina Reijn of door de muziek voor de Noorse film Armand die op de shortlist voor de Oscars stond, men weet haar tot in de Verenigde Staten te vinden. Maar ook in Nederland is ze druk bezig met nieuwe projecten. Toch kijkt ze graag en met plezier terug op Donkey Days, de film die zijn première beleefde tijdens het Locarno Film Festival. “Donkey Days is een mooi familiedrama over een moeder met een zwaar verleden als centraal figuur en haar twee dochters”, zegt Ella over de film.
Afhankelijkheid
Het verhaal begint bij dochter Anna die zichtbaar overstuur terugkeert van een vakantie met haar moeder en zus, hoewel ze aanvankelijk de oorzaak niet kan benoemen. Na verloop van tijd onthult ze dat haar familie haar onder druk heeft gezet om te diëten, waarmee een onderliggend patroon van controle en afhankelijkheid aan het licht komt. Deze dynamiek begint haar relatie met haar vriendin te beïnvloeden, die zich steeds meer vervreemd voelt. Worstelend tussen loyaliteit aan haar familie en het verlangen naar persoonlijke autonomie, confronteert Anna haar familie met de invloed die dit alles op haar heeft, wat uiteindelijk leidt tot een cruciale beslissing over haar toekomst.
Schommelende stemmingen
“Het geheel speelt zich af in het familiehuis waar de moeder alleen woont”, gaat Ella verder. “Een huis vol vergane glorie waar een vleugel staat waar de dochters ook op spelen. Dat instrument gebruik ik dus in mijn muziek om binnen de geluidswereld van de film te blijven. Ik werk daarbij verder met simpele motieven en texturen; ik vind het leuk om een klank te boetseren. Verder is Donkey Days een supereclectische score. Dat komt ook door het verhaal van de onnavolgbare moeder en haar schommelende stemmingen met hoge ups en downs. De dochters moeten daarmee dealen. En dat doet de muziek ook.”
Disneymanier
Zo wisselen melancholische strijkers af met absurdistische drumstukken en een wilde dancetrack die in de film bijzonder geestig overkomt. “Ik probeer er altijd heel vroeg in het maakproces bij te zijn, maar bij Donkey Days heb ik de muziek uiteindelijk gemaakt op de finale montage. Vooral omdat de muziek veel commentaar geeft op wat in de beelden gebeurt. Het is eigenlijk op de ouderwetse Disneymaner tot stand gekomen.”
Samenwerkingsverband
Ella van der Woude kan ook veel kanten op met haar zeer diverse achtergrond. Ze begon als klassiek pianiste, kreeg interesse in songwriting, bands en de betere popmuziek en belande uiteindelijk op het Conservatorium van Amsterdam bij de opleiding filmcomponist. Daar ontdekte ze hoe leuk ze deze vorm van samenwerken vond en hoezeer het in haar voordeel werkte dat ze verschillende muzikale talen sprak. “Ik hou veel van muziek maken en creëren. Dat past goed bij het vak. Vooral omdat ik het maakproces het leukste vind in samenwerkingsverband. Het uitwisselen van gedachten een regisseur die met een verhaal komt dat je in mag vullen met muziek. Het is verrijkend en verbredend. En ontzettend leuk om binnen de kaders van iedere film je eigen vrijheid te vinden.”
Dromen
Die vrijheid zit in de muziek die haar stempel draagt. Al vindt ze het lastig te omschrijven wat haar stijl precies is. “Ik probeer binnen een verhaal aanknopingspunten en muzikale ideeën te vinden. Daar ga ik op een organische en intuïtieve manier mee aan de slag. In Alpha speelt bijvoorbeeld een acteur een stuk muziek binnen de film. Dat is mijn basis geweest – daar begin ik dan. Voor mij is het belangrijk dat ik met andere makers kan werken en leuke, respectvolle en uitdagende samenwerkingen heb. Ik heb verder geen grote dromen. Ik heb leuke projecten en ik heb met iemand als de Amerikaanse filmmaker Charlie Kaufman kunnen werken. Dat is een andere league dan beginnende filmmakers maar het proces blijft hetzelfde. Het is leuk om daar stappen in te maken – hoe ervarener de filmmaker, hoe uitdagender het project – maar aan andere kant kan ik ook steeds veel leren van jonge mensen. En daarnaast wil de muzikant in mij ook weer gewoon muziek maken die helemaal van mij is.”
