Een van de regelmatig terugkerende gastmusici bij het Stift Festival is de Italiaanse gitarist Alberto Mesirca. Een innemende persoonlijkheid die ook nog eens fantastisch gitaar speelt. Deze keer speelde hij onder andere de veel te weinig uitgevoerde Sonata der Einsamkeit van Peteris Vasks en versterkte hij met zijn eigen soloprogramma mijn liefde voor de klassieke gitaar en haar repertoire. Zo bracht Mesirca mij met zijn vertolking van Introduction et Caprice op. 23 van Giulio Regondi naar zijn dubbelalbum met alle werken voor gitaar solo van deze wat minder bekende Italiaanse componist. Het album uit 2014 is nog steeds verkrijgbaar (Brilliant Classics 94841) en geldt internationaal als het referentiealbum voor het gitaarwerk van Regondi.
Hoge moeilijkheidsgraad
Giulio Regondi (ca. 1822-1872) was een belangrijke figuur in de geschiedenis van de romantische gitaarmuziek. Met zijn werk vult hij het gat in de ontwikkeling van de gitaarmuziek tussen de twee generaties oudere Fernando Sor en de een generatie jongere Francesco Tárrega. Toch werd hij na zijn dood snel vergeten. Op zich niet zo gek, want zijn poëtische werken en zijn tien etudes zijn van een hoog niveau en van een even hoge moeilijkheidsgraad. Het duurde tot het einde van de twintigste eeuw eer zijn werk werd herontdekt door de Schotse gitarist Simon Wynberg. Zijn essay over het leven en werk van Regondi, opgenomen in het cd-boekje, is zeer lezenswaardig.
Wonderkind
Het vroege leven van Regondi is gehuld in mysterie: zijn geboorteplaats en afkomst zijn onzeker. Zijn vader (of mogelijk stiefvader of pleegvader), zelf een begenadigd gitarist en componist, stimuleerde en presenteerde het muzikale talent van de jonge Regondi onvermoeibaar en liet hem optreden als gitaarwonderkind tijdens concerten in heel Europa. Regondi groeide uit tot een veelgeprezen gitarist en componist, toerde met andere gerenommeerde musici zoals Clara Schumann en schreef virtuoze en prachtig lyrische werken voor gitaar.
Onnadrukkelijke virtuositeit
Zijn overgeleverde oeuvre is niet zo groot. Al kan daar altijd nog werk bijkomen. Zo opent het album van Mesirca met een Feuille d’album dat pas in 2010 werd ontdekt. Zoals de andere solowerken van Regondi combineert het een romantische inborst met een grote, doch onnadrukkelijke virtuositeit. De geëtaleerde spelvaardigheid staat doorlopend in dienst van de muziek. En precies zo speelt Mesirca het werk van regondi ook. Nergens pakt hij flink uit om even te laten horen wat hij allemaal kan. In elke track klinkt het historische besef van de periode en van de saloncultuur waarin deze gitaarwerken voornamelijk tot klinken kwamen.
Luistermuziek
Het resultaat is een intiem album vol heerlijke luistermuziek die af en toe duidelijk refereren aan de tijd van herkomst zoals de onvermijdelijke variaties op populaire operamelodieën van Mozart en Bellini. Voor de ambitieuze gitaristen onder ons zijn vooral de Tien etudes dankbaar luister- en studiewerk. Mesirca laat het lijken alsof ze zonder problemen te spelen zijn voor een beetje gitarist, maar het zijn echt werken die een gitarist verder brengen. Wat dat aangaat had Regondi ook een buitengewoon inzicht in de toenmalige mogelijkheden van de gitaar.
Rijke discografie
En wat Alberto Mesirca betreft: hou die naam in de gaten. Hij heeft inmiddels een rijke discografie opgebouwd met prachtig albums vol werk van Francesco da Milano, Domenico Scarlatti en veel hedendaags Italiaans en ander repertoire. Ook nam hij met Daniel Rowland en andere muzikale vrienden de ook veel te onbekende gitaarkwartetten van Paganini op (Complete Quartets for String trio and Guitar Vol. 1, Briljant Classics 96872). Ook een album dat het waard is om aan te schaffen. Samen met het Regondi-album geeft het een mooi beeld van de rol van de gitaar in de eerste helft van de negentiende eeuw.
