Karina Canellakis, chef-dirigent van het Radio Filharmonisch Orkest, gelooft nog steeds in de kracht van de fysieke cd, zo betoogt ze in het coverinterview van de editie van Luister die 18 september verschijnt. Ze maakt ze, zoals het jongste album met The Bells en de Symfonische Dansen van Rachmaninov, nog steeds met succes en vol overtuiging. “Veel mensen beweren dat de cd-industrie op sterven na dood is”, zegt ze over het maken van albums. “En we hebben daarnaast een overaanbod aan livestreams. We hebben instant toegang tot live concerten overal ter wereld. Dus de vraag waarom je nog naar een cd zou luisteren is een zeer legitieme. Voor mij is het heel eenvoudig. We hebben als eerste de traditie, wat ik heel mooi vind. Mensen verzamelen nog steeds lp’s en cd’s. je kunt ze in je handen houden, de toelichting lezen, je favoriete opnamen op een rijtje in de kast zetten. Het is hetzelfde als met lezen. Ondanks de e-readers houd ik enorm van boeken, de geur ervan, het fysieke contact met de letters op een pagina. Een ander punt is dat ik het heel belangrijk vind om te luisteren zonder te kijken. Er ligt al jaren ook in de muziekindustrie zo’n nadruk op hoe mensen er uit zien, hoe een dirigent beweegt, hoe een musicus gekleed is. Dat heeft allemaal niets te maken met de muziek. De muziek ervaar je daarom pas echt als je je ogen sluit. Luisteren met je ogen dicht is een diep bevredigende ervaring.”
Familiegevoel
Daarbij staat ze garant voor een diepe relatie met de orkestmusici, een relatie die ze juist verder wil uitbouwen. “Kortlopende contracten zijn tegenwoordig zo’n beetje de norm in de dirigentenwereld. Ze blijven maar kort, springen in het rond en hebben veel orkesten tegelijk. Ik wil dat niet. Ik wil niet elk weekend in een vliegtuig zitten, ook al ga ik vaak op tournee. Ik wil werken met een orkest waar ik iedereen bij naam ken en ook iets over hen persoonlijk weet. Ik wil de sterke kanten en zwakheden van elke musicus in het orkest kennen. Het moet een familiegevoel zijn. Daar houd ik van. Ik heb dat gevoel bij het London Philharmonic Orchestra waar ik sinds 2021 vaste gastdirigent ben. En ik heb dat vooral bij het Radio Filharmonisch Orkest. Dat maakt ook dat iedereen een eigen verantwoordelijkheid heeft en voelt. En dat hoor je in de klank.”
Verslaafd
Ze verwijst daarbij naar het jongste Rachmaninovalbum. “Luister naar de details in de orkestratie. Alles is aanwezig. Omdat iedereen weet welke rol hij of zij speelt, wat het belang is van de noten die ze op elk moment spelen en omdat iedereen doorlopend ook het grote geheel in de gaten houdt. Dat maakte de opname tot één groot feest.” Er is meer dat Canellakis aan Rachmaninov bindt. “Dit album is zeker geen willekeurige keuze. Het is iets waar ik al die jaren van mijn leven naar toe gewerkt heb. Als klein meisje hoorde ik voor het eerst het Tweede pianoconcert van Rachmaninov. Het was tijdens een repetitie met een student van mijn moeder. Ik was negen en zat net op vioolles. Toen ik de concertzaal binnen ging en de muziek hoorde, begon ik te huilen. Ik weet nog steeds niet waarom, maar ik wist wel meteen dat ik dat gevoel weer wilde hebben. De dochter van mijn viooldocente gaf mij een cassettebandje – ja, zo oud ben ik – met Yefim Bronfman als solist. Sindsdien ben ik verslaafd aan Rachmaninov en loopt er een directe lijn van mijn hart naar zijn muziek.”
Lees het complete interview in de editie van Luister die 18 september verschijnt
