Er komen wekelijks aardig wat cd’s op mijn bureau terecht. Ik beluister ze allemaal. Dat wil zeggen: ik scan ze om ze onder te verdelen in subcategorieën. Zo zijn er cd’s waar ik nog even goed naar moet luisteren, cd’s die zonder twijfel een recensie verdienen en cd’s waar misschien een mooi groter verhaal achter zit. En dan is er daarnaast nog een vrij zeldzame categorie: dat zijn de cd’s waar je vanaf de eerste paar seconden gebiologeerd naar blijft luisteren, waarbij van scannen geen sprake. Cd’s die of je daar nu tijd voor hebt of niet, van begin tot eind blijft luisteren en vervolgens eigenlijk niet liever wil dan weer van voren af aan beginnen. Zo’n album is Lux Intus (indringend licht) van het Barbican Quartet met de Nederlandse violiste Amarins Wierdsma in de gelederen. Alleen al de coverfoto is van een fascinerende schoonheid.
Betoverend
Die eerste paar seconden van dit album zijn gewijd aan het eerste deel van Mozarts Strijkkwartet nr. 21 in D KV 575, voor mij zeker geen onbekend werk, maar zo betoverend zangerig, zo spannend geconcentreerd, zo zorgvuldig en smaakvol in de omgang met hoofd- en bijzaken hoorde ik het werk niet eerder. En dan te bedenken dat het in 2014 aan de Guildhal School for Music and Drama opgerichte strijkkwartet pas sinds 2022 internationaal de aandacht op zich heeft gevestigd. In dat jaar won het viertal dat naast Wierdsma bestaat uit de Canadese violiste Kate Maloney, de Duitse altviolist Christoph Slenckza en de Bulgaarse celliste Yoanna Prodanova de ARD International String Quartet Competition.
Eersteklas visitekaartje
Dit album is ook voorbij die eerste paar fascinerende seconden veel meer dan een uitvloeisel van die prijs. Het is een eersteklas visitekaartje van een buitengewoon avontuurlijk kwartet dat in staat is de strijkkwartettraditie wederom op een hoger plan te brengen. Niet alleen door hun schitterend verzorgde, technisch nagenoeg volmaakte en zeer creatieve spel in elk afzonderlijk werk, maar ook door de combinatie van vier stukken die in eerste instantie niets met elkaar te maken lijken te hebben. Toch vormt het album vanaf Mozarts strijkkwartet een logische en spannende spanningsboog met verder Poem for String Quartet van Rebecca Clarke, Brittens Eerste strijkkwartet, Nimrod uit Elgars Enigma variaties en de oorspronkelijk voor saxofoonkwartet geschreven Postlude van Sophia Jani.
Superieur spel
Wat de werken bindt is niet alleen de toonsoort D maar ook een vergelijkbare intensiteit die het kwartet treffend omschrijft met de titel van het album: Lux intus. Er valt veel over de vertolking van elk afzonderlijk werk te zeggen (luister vooral naar Brittens Eerste strijkkwartet; ook weer zo’n adembenemend begin dat je meteen vol aandacht aan je stoel nagelt…) maar voor dit moment volstaat de opmerking dat dit staaltje creatief programmeren gecombineerd met superieur spel naar meer smaakt, veel meer.
Lux Intus
Werken van Mozart, Clarke, Britten, Elgar en Jani
Barbican Quartet
Berlin Classics 0303340BC
